ชื่อทั่วไป :

ว่านหางจระเข้

ชื่อทางวิทยาศาสตร์ :

Aloe barbadensis Mill.

ลักษณะของพืช :

ไม่มีข้อมูล

การปลูก :

ว่านหางจระเข้ปลูกง่าย โดยการใช้หน่ออ่อน ปลูกได้ดีในบริเวณทะเลที่เป็นดินทราย และมีปุ๋ยอุดมสมบูรณ์ดี จะปลูกเอาไว้ในกระถางก็ได้ ในแปลงปลูกก็ได้ ปลูกห่างกันสัก 1-2 ศอก เป็นพืชที่ต้องการน้ำมาก แต่ต้องมีการระบายน้ำดีพอ มิฉะนั้นจะทำให้รากเน่าและตาย ว่านหางจระเข้ชอบแดดเรไร  ถ้าถูกแดดจัดใบจะเป็นสีน้ำตาลแดง

ส่วนที่ใชัเป็นยา :

วุ้นจากใบ

ช่วงเวลาที่เก็บเป็นยา :
เก็บในช่วงอายุ 1 ปี
รสและสรรพคุณยาไทย :

รสจืดเย็น โบราณใช้ทาปูนแดงปิดขมับใช้แก้ปวดศีรษะได้

ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ :

วุ้นในใบว่านหางจระเข้มีสารเคมีอยู่หลายชนิด เช่น Aloe-cmidin, Aloesin, Aloin, สารประเภท glycoprotein และอื่นๆ ยางที่อยู่ในว่านหางจระเข้มีสาร anthraquinone ทีมีฤทธิ์ขับถ่ายด้วย ใช้ทำเป็นยาดำ มีการศึกษาวิจัยรายงานว่า วุ้นหรือน้ำเมือกของว่านหางจระเข้รักษาแผลไฟไหม้ น้ำร้อนลวก แผลเรื้อรัง และแผลใน

แหล่งที่พบ
โรงเรียนชลบุรี"สุขบท" หลังอาคาร 5
   

ต้นว่านหางจระเข้